23-05-2020

Bijeneters fotograferen - andere soort sport(fotografie)

Begin maart was ik druk bezig met het plannen van mijn route naar Tokyo, kluste ik bij aan de rand van het hockeyveld in het Wagener stadion, en keek uit naar een mooie sportzomer vol (para)sportevenementen. Maar toen kwam Corona ook over de Nederlandse grens en viel alles stil.

Maar stil zitten is niets voor mij dus toen Jan me vroeg of ik het leuk zou vinden eens met hem Bijeneters te gaan fotograferen zei ik gelijk “JA!”. Geen idee wat een Bijeneter was op dat moment, maar gezien het feit dat Jan uren kan kijken naar voorbij vliegende vogeltjes had ik al zo’n vermoeden.
Enige kanttekening was de locatie: Emmen. En dat ligt natuurlijk niet naast de deur. Maar goed, waarom niet. Wil toch wat doen met mijn camera en alleen thuis zitten deed ik al veel te lang. 


6mei was het dan zover. Om 8.00u stipt de deur uit voor een rit van meer dan 2uur richting het noorden. Emmen is voor mij verder onbekend terrein behalve het gebied rond het voetbalstadion. In 2018 liep ik daar over de randweg van Emmen voor de World Cup paracycling. En wat bleek nu, ik moest daar net achter zijn voor mijn bestemming in een heerlijk rustige en boomrijke omgeving.

Na het parkeren van de auto moest ik ongeveer 50meter mijn zware koffer, koeltas en driepoot sjouwen naar de Bijenetershut. Daar aangekomen trof ik Jan al druk bezig met het bewonderen van de vogels in een gigantische voliere. 
Een geluk bij een ongeluk in dit geval, want vanwege de Coronamaatregelen hadden Jan en ik de twee vogelkijkershutten van de voliere, de Bijenetershut en de nieuwe Moerashut, voor ons alleen. Zodoende konden we ons rustig concentreren op deze prachtige vogelsoort en haar bezigheden.


Vanuit de hut, met daarvoor een kleine drinkvijver en een kleiwand voor de broedplaatsen, zorgde de interactie tussen de verschillende vogels voor een prachtig schouwspel. 
Alleen al het kijken naar de dieren was zeer rustgevend. Maar zelfs met de camera in de aanslag was het mooi om te zien.


Lekker spelen met de instellingen van de camera voor de verschillende situaties. Balen als we net te langzaam waren met het focussen voor mooie landing op de tak of wanneer het onderwerp van interesse in een keer besloot via de andere kant aan te komen vliegen… Met zijn tweeën proberen deze eigenwijze exemplaren precies op het goede moment vast te leggen was erg enerverend.

Toch jammer dat de hutten niet dichterbij huis zijn, want zelfs met de multiple shots geselecteerd was het zeer ontspannend ‘werken’ zonder het galmen van supporters met trommels en omroepers met speakers op de achtergrond.

Na 4uur kijken en foto’s schieten was het tijd om weer huiswaarts te keren met een SD-card vol vogelfoto’s. Het resultaat van mijn eerste ervaring met vogelfotografie mag er zijn. Ik ben Jan zeer dankbaar voor deze kans om eens wat anders te doen met mijn ‘sportspullen’.

 Website - HJ Vogelkijkhutten

← Terug naar nieuws